Zijn stelling is pijnlijk helder: “De minst competente mensen belanden vaak in het management, omdat ze daar de minste directe schade aanrichten aan het product.”
Het boek is daarmee geen handleiding, maar een negatieve spiegel: een opsomming van hoe het misgaat. Voor change managers en ingenieurs ligt daar precies de kracht. Het leert ons welke patronen we moeten herkennen, vermijden en doorbreken.
CONTEXTDilbert is meer dan een stripje bij de koffieautomaat. Het is een signaal:
In deze reeks zullen we de komende tijd dieper ingaan op de klassieke Dilbert-valkuilen:
Waar managementgoeroes zoals Stephen Covey ons idealen en gewoonten geven, toont Scott Adams ons de valkuilen en absurditeiten. Samen vormen ze een krachtig tweeluik:
Als change manager gebruik je het Dilbert Principle dus niet om te kopiëren, maar om te spotten waar organisaties zichzelf ondermijnen — en om het gesprek hierover te openen.
In een wereld waar slogans, reorganisaties en “excellence”-posters vaak luider klinken dan de stem van medewerkers, is het onze rol om de realiteit terug te brengen.
Het Dilbert Principle leert ons dat de werkvloer altijd ziet hoe het écht zit. Onze opdracht? Die realiteit erkennen, vertalen, en veranderen — met minder management-theater en meer menselijkheid.
"Spot het patroon. Breek het door. Bouw iets beters."